yokekung: December, 2006

December 06

กาลเวลาผ่านไปไม่เคยคอยใครจริงๆนะ

เด็กๆอาจเล่นสนุก ซุกซน ไม่วันๆตามประสา พอจบแล้วทำงาน มีเงินเดือน ก็ทำไปเรื่อยๆ ทำมาหลายปีแล้ว

ที่นี้ถึงคราวต้องนึกถึงอนาคต ถึงวันข้างหน้าบ้างแล้วล่ะ

ปกติพ่อ แม่ อยู่สบาย เราก็อยู่สบาย เราอยู่หอ น้องอยู่หอ กลับไปวันเสาร์อาทิตย์ก็เรื่อยๆ ไม่มีอะไร

พอคุณพ่อเราป่วยขึ้นมา เราก็เริ่มคิดว่า อยู่สบายๆ ใช้ชีวิตไปวันๆแบบเก่าไม่ได้แล้วนะ

อนาคตต้องมี ต้องวางแผนชีวิตใหม่แล้วล่ะ

เราทำงานบริษัทนี้มาร่วมๆ 2 ปีแล้ว สนุกไหม ก็สนุก สบายไหม ก็สบาย

แต่อนาคตข้างหน้าล่ะ เราจะเลี้ยงพ่อแม่เรายังไง ใช้เงินหมดไปทุกเดือนๆ แบบนี้ ไม่มีเงินเก็บ เราจะอยู่ยังไงต่อไป

เริ่มต้องมาดูแลพ่อแม่ วางแผนการใช้ชีวิตใหม่แล้วล่ะ

มารับรู้ด้วยตัวเองเวลาพ่อแม่ป่วยเนี่ย

เราเครียดขนาดไหน เราทุกข์ขนาดไหน

แล้วเวลาเราป่วยล่ะ พ่อแม่ลำบากให้เรามาขนาดไหน เสียเงินเสียทอง

พาไปหาหมอดีๆ ได้ยาดีๆ ฟูมฟักเรามาตลอด

วันพ่อนี้ ... ไม่ใช่แค่คำพูดว่า "รักพ่อ"

แต่ทำด้วยหัวใจทั้งดวงที่มี่อยู่นี้

รักพ่อ ห่วงพ่อ ดูแลพ่อ ทำให้พ่อมีความสุข ให้แม่สบายใจ

เป็นคนดี ไม่พอ ต้องเป็นผู้นำครอบครัวให้ได้ ไม่ใช่แค่คนดีของสังคม แต่คนเลวของครอบครัว

สู้ต่อไปนี้ . . . เพื่อพ่อ เพื่อแม่ ที่เลี้ยงดูเรามาตลอด 25 ปีที่ผ่านมา

รักพ่อจัง

เมื่อวานวันพ่อ นั่งรถเห็นคนจุดเทียนชัยถวายพระพรกัน อืมม เรารักในหลวงนะ เราแสดงออกเพื่อในหลวง

คนที่สำคัญที่สุดของเรา คือพ่อของเราเอง รักพ่อให้มาก เป็นคนดี อย่าทำให้พ่อผิดหวังนะ